is toegevoegd aan uw favorieten.

De nachtbruid

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

hoe Italië, als haar zonne-heerlijkheid verbleekt, nog altijd is het land der «sofferenza», en nog altijd de jammerkreet verdient:

Aki, bella Italia! del dolore ostello!

Dit smartvolle woord verlaat mij niet, ik zucht het wel menigmalen 's nachts door de stilte van mijn somber-deftige, oud-Hollandsche koopmanswoning, en ik schreeuw het ook wel eens luid als ik in den stormwind loop, op den open zeedijk, waar mijn kleinestadsgenooten het niet kunnen hooren.

In dit grauw-bewolkte kille landje, waar de gure, rustelooze wind alles neerdrukt en vlak scheert wat zich alleenstaand verheffen wil, daar wordt toch minder grof leed geleden dan tusschen de zonnige, weelderige, blauw-omluchte heuvelen van mijn schoon vaderland.

Doch niet is daarmee gezegd dat de Italianen dit zooveel ordelijker, netter en welvarender volk benijden moeten. Want het vurige leven en de bloeiende schoonheid is er tusschen deze Hollanders altijd nog wat droeviger aan toe, en het felle lijden is den menschen heilzamer en der menschheid Stamziel liever dan het niet-gevoelde kwaad der leelijkheid, der saaiheid en der in vrees versmoorde groote en schoone neigingen. Overal in de huidige wereld leeft een minderheid van schoon-gevoeligen tusschen een groote