is toegevoegd aan uw favorieten.

De nachtbruid

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

die wet die niet voor allen rechtvaardig kan zijn, dat lijkt mij de overdenking waard.»

— «Cynisme! Huichelarij!» riep broeder Michaël uit met een sussend handgebaar. «Lieve jongeling, wat smijt je wild met rotte appelen. Een hond is een goedig en schrander dier, maar daarom is het niet hondsch juiste onderscheidingen te maken. En zoolang jelui naïeve schaapskoppen niet begrijpen dat gepaste en welgeslaagde huichelarij de eerste Christendeugd is waarvan het betrachten tot de hoogste goddelijke, reeds door de Drieëenheid geleerde plichten behoort, zoolang komt er van het Koninkrijk Gods geen spaan terecht.» —

Na dit gesprek, waarvan ik mijn moeder niets zeide, veranderde ik en werd mijn houding geslotener, voorzichtiger, argwanender. Meer en meer begon ik met innige ontzetting den wonderlijken en vervaarlijken toestand onzer samenleving te begrijpen. Maar onderwijl namen de woelige driften in mij geen rust en bleven mijn moeilijkheden dezelfde. Zoolang ik leefde in de hoopvolle spanning van een schipbreukeling, die de veilige haven in 't zicht meent te hebben, waren de honden stil. Maar toen dat weer op teleurstelling uit ging loopen, werden ze ongedurig, driest en lastig. "Rij elke verzwakking van levensmoed en levensvreugde

ii