is toegevoegd aan uw favorieten.

De nachtbruid

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

voor ons uit en men juichte zelfs, als beteekende het geval een vreugde te meer op aarde.

In de kerk geurden bergen rozen, en straalden honderde kaarsen, en terugkeerend vormden wij een lange, bonte gondel-rei op het meer, met door 't water slepende draperieën en gezang en muziek, als waren wij nog in de goede dagen der Borgia's.

Lucia was sereen en stil-gelukkig stralend, als een blauwe hepatica-bloem, een weinig schuchter, toch schalks en blij antwoordend, en haar klare, fraaie oogen waren niet meer dan even vochtig. Zij zag niets dan blijheid, en een welkom geluk, een regelmatig, godgevallig leven vooruit.

Voor mij was deze schoone vertooning niet moeielijk vol te houden. Het was niet zoozeer een rol of een comedie, die ik speelde, als wel een mooie droom.

Toen de zon daalde zat ik op 't terras te peinzen en keek naar de kleuren van het donker glanzende bijna zwart-groene magnolialoof, de in den avond goudkleurig glanzende sneeuw der bergen aan den overkant, daarboven de lichtend bleek-groenachtig-blauwe hemel, onderaan de purper violette berghellingen en het zachtstaalblauwe meer. Die kleuren werden één geheel met den bloesemgeur der citroenen die mij omringde, en kenmerkten het moment, tot een van die onvergetelijke representatieve, waarheen wij bij onze ievensvaart nog