Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Diepe teleurstelling. Bijna wanhoop. Ik snikte hevig en riep »Emmy!» Daarbij weer de overweging: «ik zal de sporen van mijn tranen vinden bij 't ontwaken».

Ik zag een stuk papier liggen en schreef er op, met een vinger in bloed gedoopt: «Ik was hier in mijn droom». Met een vage verwachting dat dit als bewijsstuk zou kunnen gelden, een van die invallen met half overleg, die men soms in deze droomen heeft.

Toen voelde ik mij wakker worden, diep bedroefd.

Maar onmiddelijk sliep ik weer in. En toen dacht ik: «ik zal naar haar land gaan» en ik liep haastig, alsof ik den weg wist. Ik bedacht onderwijl: »Hoe kom ik er? Ze is in Indie. Ik weet den weg niet, en toch loop ik er heen.»

Toen voelde ik mij zweven, en ik zag onder mij een schuimende zee, als in 't zog van een groot schip, en de meeuwen zag ik er boven rondzwieren, azend op afval.

Daarna een welig-begroeide berg, en op de helling daarvan een huis. Ik zweefde haastig omlaag, en ging in het huis. Ik hoorde kloppen, — en dacht: «d&dr is ze!»

Ik zag een deur, waarop stond: «Waiting-room» en die ging langzaam open. Een gedaante kwam er uit.

Sluiten