Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

XXI.

Ik was zeventien jaren getrouwd en mijn jongste kind was acht jaren toen ik terugkwam in ditzelfde Holland, waar zooveel knooppunten liggen van mijn noodlots-draad. In mijn leven was weinig veranderd. Er was orde en vrede in mijn gezin, voorspoed in mijn werkkring, Lucia scheen geheel tevreden met haar bestaan, en bestierde haar huishouden met rustige toewijding. Mijn kinderen waren mooi en welopgevoed. Ik voelde mij gehecht worden aan hen en aan hun moeder, zooals ieder wezen hecht aan de wezens en dingen waarmede het lang samenleeft, een genegenheid uit Symbiose, zou ik 't kunnen noemen. Maar toch bleef ik hen met mijn innerlijkste wezen even vreemd, en mijn affectie behield het gedwongene. Een aldoor toenemende onvoldaanheid broeide in mij. Hoe ouder ik werd, hoe nader ik den tijd zag komen waarin ik door ouderdom machteloos zou worden, des te heviger werd de spanning. Ik voelde alsof ik sterven zou, zonder waarlijk geleefd te hebben. De dood verschrikte mij niet, maar te moeten sterven zonder mijn waar-

Sluiten