is toegevoegd aan uw favorieten.

De nachtbruid

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

geeft? Je houdt van me, niet waar? Welke gevoelens moet men hebben jegens iemand die een geliefde persoon gelukkig maakt en goed doet boven mate?»

Lucia lachte een kort, schamper, verachtelijk lachje. Heel snel en schuw zag ze mij even aan.

— «Toe, Vico, eindig nu met die erbarmelijke sofismen. Ik heb altijd gedacht dat je wat beter bent dan andere mannen. Maar ik wist dat dit mij boven 't hoofd hing, evenals het alle vrouwen bedreigt. Dat jij me nu zoo teleurstelt, jij, dat is vreeselijk genoeg. Maar maak het niet erger door dergelijk onnoozel zelfbedrog, en door kinderpraat als moest ik dankbaar zijn aan wie mijn huiselijk geluk verwoest. Dan zink je nog maar dieper in mijn achting».

Toen eerst voelde ik recht de gansche onmogelijkheid van wat ik beproefd had. Maar het berouwde mij niet en ik nam mij vóór onwrikbaar vol de houden. Het behoorde tot de ontleugening van mijn leven, waaraan ik zoo hoopvol begonnen was. Ik antwoordde niet terstond, en zij ging voort.

«Ik waardeer, Vico, dat je mij er dadelijk over spreekt. Dat is wat ik van je verwachtte als een edelman. Maar spreek dan ook open, royaal, zonder die jammerlijke drogredenen. Zeg mij wat ik recht heb te weten. Zeg me wie 't is. Laat me weten wat ik te hopen, en te vreezeu heb. Zeg nie... hoe erg het is. Zeg het