Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

En dan.. . wat zou mijn strijd tegen de wereld beteekenen, machteloos als ik was? Zou ik door mijn daad iemand overtuigen dat het goed is een schijnhuwelijk te breken, een onwaarachtig leven te reinigen, onze ware gevoelens en wil te handhaven, de eeuwige dingen en de zuivere zaligheid na te jagen, en Christus getrouw te blijven tegenover de wereld?

Men zou alleen zeggen: «daar is er weer één in 't moeras geraakt», en ik zou verdwijnen als een steen in den modder.

Ik wil niet verontschuldigen, ik wil enkel verklaren. Doen begrijpen hoe het mogelijk is geweest dat ik, na dien eersten forschen ruk aan mijn banden, toch nog vele jaren een halfslachtig dubbel-leven heb geleid, schijnbaar dezelfde gelukkige huisvader en voorspoedige wereldmensch, mijn echte waarachtige leven verstoppend in het kleine zeestadje en beperkend tot de uren dat ik met haar, die het had gewekt en het wakker hield, te samen was.

Toen ik mijn scheepje zou gaan halen en 's avonds te voren naar E* vertrok, vroeg mijn zoon Guido, een sport-lievende jongen van veertien jaar of hij mij mocht vergezellen. Ik zou misschien in mijn gevoel van onschuld geen bezwaar gemaakt hebben, maar onmiddelijk kwam zijn moeder tusschen beide, met snelle intuïtie radend waar 't om ging, en verhinderde zijn plan door een handig voorwendsel.

Sluiten