is toegevoegd aan uw favorieten.

De nachtbruid

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

— «Natuurlijk!» zei Elsje weer. «Dat zou ik óók niet aannemen. Wat heeft ze ddóraan?»

Zie nu, dacht ik glimlachend, zelfs de mededingsters onder de vrouwen zijn toch altijd nog met elkaar in]complot.

— «Ik meende dat het een troost kon zijn. Maar ik schijn me daarin te vergissen. Ik ben toen toch standvastig gebleven en heb gezegd dat niets me van Elsje zou terughouden».

— «O! als ik het maar waard ben ! als ik het maar waard ben!»

— «Dat is vrees voor verantwoordelijkheid, Elsje. Dat hebben wij beiden. Maar 't is een zwakheid.»

— «En heeft Lucia toegegeven?»

— «Ze heeft eerst gevraagd of het een ziele-vriendschap blijven kon. Ik heb geweigerd dat te beloven.»

Elsje zweeg.

— «Vind je dat goed gedaan, Elsje?»

Ze knikte.

— «Toen gaf ze toe, maar op één voorwaarde.»

— «Welke?»

— «Dat ik voor de wereld haar man zou blijven. Dat alles geheim zou zijn.»

— «O!» riep Elsje heftig, met ergernis en verbazing. «Dan heeft ze ook nooit echt van je gehouden. Nooit!» — En toen met verontwaardiging: «Dat heb je toch niet beloofd, is 't wel?»