is toegevoegd aan uw favorieten.

De nachtbruid

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

zaligheid bereiken. En we spraken veel over Christus, tastend en zoekend in de schemerende waarheden, trachtend elkander te helpen en te verstaan. En bij elk afscheid voelde ik weer, dat er iets onbesproken was gebleven, waarvan zij toch zoo graag had gehoord. En nooit ging ik van haar weg zonder een gevoel van zegen dat ik haar had, en zonder een bezwaard hart omdat ik haar moest laten wachten en lijden.

Want ze leed. Ze leed zooals alleen zuivere, teedere vrouwennaturen die voor liefde zijn gemaakt, kunnen lijden. En ik kon het mij langzamerhand niet verheelen dat ze meer leed dan ze verdragen kon. De draagkracht van een reine, fijne ziel als de hare is oneindig, zoolang ze in de kern van haar wezen, het liefde-leven, bevredigd en voldaan wordt. Maar het leed dat die kern aantast, verteert haar, met ziel en lichaam beide.

Wroeging is een slecht ding, een zwakte, een morbide verschijnsel. Ik duld geen wroeging in me, want ik weet dat deze het beste in ons beschadigt en verzwakt. Maar tegen het zelfverwijt, dat de straf is voor mijn weifeling van die jaren, strijd ik te vergeefs. Het is er altijd, als een donkere demon, en zwijgt en wacht, tot zijn kans gunstig is, in het derde of vierde uur van een nacht waarin de slaap uitblijft, en dan zit het op mijn borst en vraagt en wacht mijn antwoord: — waarom