is toegevoegd aan uw favorieten.

De nachtbruid

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

afscheid van elkander. Toen ging ik naar mijn huisje terug, waar Elsje wachte. Ik had het onbevredigde, bijna kregele gevoel van iemand die niet bij machte is geweest zichzelven en zijn ideeën recht te doen. Het realisatie-proces der ideeën is altijd vol verrassingen en teleurstellingen, als de opvoering van een tooneelspel, of de ontwikkeling van een foto.

Elsje wachtte mij, met alles bereid wat het huisje aan gezelligheid en huiselijkheid kon bieden, — en met het beste van alles: gespannen belangstelling in wat mij zoo ter harte ging. Zij wist dat dit mijn eerste slag was in den veldtocht en zij was er bij, met haar gansche ziel, zooals ik dankbaar las uit haar houding en blik toen ik thuis kwam.

— «Hoe is 't geweest?» vroeg ze.

— «Zóó! zóó! liefste. — Ik heb gedaan wat ik kon. Maar of ik juist düt gezegd heb wat het meeste indruk kon maken, dat weet ik niet. 't Is niet genoeg het juiste te zeggen, men moet het zóó zeggen en zóó vaak, dat het indruk maakt en uitwerking heeft. Dat gaat nooit in eens. Maar voor een eersten aanval ben ik toch niet ontevreden.»

En ik vertelde hoe mijn woorden waren opgenomen.

— «Goeie, lieve man! je doet zoo trouw je best. Wisten ze maar wat ik weet, hoe goed je bent, en hoe oprecht je 't meent.»