Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

en dan achter in een groote stoel hangen, om 't hoofd te steunen".

„Doar kop tegen aan? dat zol mie den doch tottoonen oet begrooten. Hai, as ik joe was, den liong ik 't aan muur onder spaigel. Hou krieg ie 't wel zoo mooi? Joa jong, mensken proaten den voak van heksoamen doun, moar den zeg ik: „Mevrau, dei ken overal wel heksoamen tou doun", want kiek mie nou 't leven ais weer aan, hou hard dat 't gait, is 't nait net of 't heksen is? en den zoo aldersierlekste mooi!"

„Waar is Jaapje?" vraagt nu Mevrouw.

„Bie Ootje" zegt Teupke. „Ootje wol heur om half acht weerom brengen.

Moar Mevrau, ik wol joe geern ais wat vroagen. Woar was dei lange juffer vandoan, dei lesten bie joe lozaierde? Ik zee in mie zulf: „ik bin 't weer vergeten" zee 'k „moar waiten wi 'k 't".

„Yan Broek in Waterland" is 't antwoord.

„Joa, ik wis wel dat 't hail wonderiiek was, moar wie binnen van Mevrau wel vremde toalen gewoon, hou zeeden ie ? Broeke ... e . .. e ... land en ... ne woater ?"

„Nee, Broek in Waterland".

„O ja, Broek in Waterland, och fai, och fai: nou men zol den doch in de wereld zeggen, hou binnen mensken bie zóó'n noam komen; hai! mien laive tied, 't is ja net persies zoo as dat ik 's mörns luj-jong oet waig hoal, as hai d'r haile nacht nait oet west het. Ain ding wai 'k wèl, da 'k mie oogen oet kop schoamen zol, as 'k doar woonde''.

Daar wordt de deur opengedaan en een stem roept: „Hier is Joaptje weer" en flap ! is de deur weer dicht.

Alles blijft stil.

Na een oogenblik roept Teupke:

„Joaptje, woar blifst? kom hier heer wicht!"

Nog alles stil.

Sluiten