is toegevoegd aan uw favorieten.

Olle vrunden in Grönnegerland

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

git, wèl was dat? Dei stem kwam mie zoo bekend veur". Teupke zegt: „Och, dei nieroakelsloager van notoaries".

Wat" zegt Daiwerke, „dei Trientje Pot toch nait?"

„Ja wis", zegt Teupke.

„Sunt wanneer proat dei den zoo hoogeik ?"

„Da's vot begunt dou ze verkeeren kreeg mit veldwachter, jong! Noa tied ken men lieur mit gain polsstok an hakken komen".

„Mien gommes, is 't wicht den hailendal vergeten woar ze van doan komen is ? Heur ölle tnouder lopt mit sukkerei, en mosterd, en peekelheerens, en Véendammer almenakken bie deuren lana-s".

O

„Joa" zegt Teupke „veur 'n dag of' wat kwam ze hier ook, stil is, guster? Nee-ee-ee guster nait; eergusterden? Nee-ee-ee, och nee, eerguster ook nait. Hai! men wordt d'r in weg zuuver, moar ik mout nait laigen. Stil is, ik mout mie even beroaden, ik dee net 'n schoon schoet veur — joa dat heb 'k van middag ook doan — nou wai 'k 't al! Beteerguster man, joa dou was 't".

Daar begint 't kindje te schreien. Teupke wiegt even, maar 't helpt niet; nu gaat ze naar de kabinetsla, haalt er een groezelig wit ding uit, scheurt er een vierkant lapje af en neemt meteen uit de kast een schoteltje met beschuitkruimels. Een schepje suiker doet ze er door, roert alles goed door elkaar, schuift het met den wijsvinger op 't lapje, neemt de vier punten daarvan bij elkaar, doet er een draad om en bevochtigt de zoo gevormde dot in haar eigen mond. Zuigende op de dot doet ze de wieg open en stopt haar 't kindje in 't mondje met de woorden: „Der jong! 't helpt die niks, doe komst d'r doch van oavend nait oet veur half tien, dat heb 'k die nou aans ook al voak genog zegt. Hai, men ken ins nait mit vree zeggen wat men zeggen wil, tegen mensken dei men nuigt het".

't Kindje is weer stil, maar voor Teupke haar verhaal