is toegevoegd aan uw favorieten.

Olle vrunden in Grönnegerland

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

„Tou gauw den moar".

„Joa, joa, wie hebben 't wel aan tied. Is van oavend niks meer te verstrieken veur ons".

„Ie komen nait wieder en ik barst bienoa van neisgierighaid".

„Heur jong? Ook nait pluus, net zoo min. Joa nait zoo as zai, moar dat deugt d'r niks, zooveul kon 'k duudelk vernemen".

„Zee ze d'r den wat van ?"

„Nee, dat nou juust nait. Moar wel komt nou 's oavends om 'n uur of negen tien van hellen oaf? dat wait wie doch aaltemoal wel beter".

„Och joa, moar wat zee ze dou den doch?"

„Nait veul, moar zuchten en stênnen dat ze dee, hai zuuver lammenoarig wuir 'k er van. En dat is zoo min veur 'n mensk, dat komt d'r nog bie. Mien voader zee vrouger tegen mie: „Harmke" zee heden, „kenst d'r moar driest op reken wicht" zee he, „as doe zuchst of stênst, den krigst iederbod 'n fikse lawabbes van mie om'e kop. Want zoo voak as men dat dut, vlugt joe 'n gulp bloud over 't hart hên, en doar komen aal dei hartkwoalen oet vot. Mensken heur aigen schuld" zee he den. „Ik zei d'r veur zorgen, dat doe gain haitzaikte krigst". Nou ól-man het groot geliek had, ik bin hom d'r nog aaltied zoo dankboar veur. want nog nooit heb ik wat aan 't hart had".

„Jonge, jonge, joa as men dat zoo heurt, den is 't best te begriepen, dat 'n hart dat nait oetstoan ken. Moar elk het gain voader, dei zoo kloar is.

Och heerenk, as ik dei vrouger ook had har, want hoü dat mie 't hart sums slagt, ken 'k joe zunder woorden nait zeggen mensk".

„Moar ie wollen ja van Jantien heur man heuren. Dei het aleer joaren viskerman west".

„Viskerman ? en wat vong he ?"