Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

mensk bie heur doar ze ais mit proaten ken".

„Zooeven zee ie, dat ze doch niks zee, en nou mout ze weer proaten in ins? Ie proaten d'r ook wat in om".

„Nou ja, niks proaten, moar dat vat men doch zoö nait op, zeker".

't Is veurjoar, en de holtdoef ropt. En as zoo as nou den de zun schient, den is 't hemelsch mooi weer, óveraal. Jantien het d'r nait veul genot van, want zai het rauw en smart in 't hart. Zai ken heur jong nait vergeten, en toal noch taiken het ze weer van hom heurt.

Wel ropt veur heur de holtdoef nog aaltied net as aans: „God zugt die, mien wicht,

God zugt die, mien wicht,

God

Moar stoan blieven te luustern, dat ken ze nait meer.

En kièken, hou sierlek de zun schient op dat mooie hoes veur ölle-wiefkes, dat ken ze ook nait meer. Jantien lopt d'r nait bie dag. Heur strieken het ze weer opvat, want zai mout ook doch eten. Heur striekgoud rondbrengen mout ze van zulf ook, moar zai zegt dat aalle luu heur mit vinger achternoa wiezen. Doarom lopt ze nou bie duuster, en den zoo hard as heur ölle trilderge bainen 't lieden willen. Op aigenste dag dat zwaalfkes oet 't nustje onder aan heur dakgeut wegvlogen binnen noar 'n aander land, is heur jong veur 't leste bie heur in hoes west.

God mag waiten of he nog leeft en of zai — zien aigen moeke — hom wel ooit weerzugt.

Proaten dut zai d'r hoast nait over, ook nait tegen Aanje, moar denken dut ze om niks aans. Mensken hebben altemoal slim medelieden mit heur en benoam in dei hoezen, doar zai al zooveul joar veur streken het. Heur striekgoud is lang zoo mooi nait meer, 't is zoo bont.

Sluiten