is toegevoegd aan uw favorieten.

Olle vrunden in Grönnegerland

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Nou d'r oet eurt en op slag ook. —

Zoo, doar bin 'k den weer oaf gelukkig en ik hoop nou den doch, dat dei beroerde Poepen mie mit vree loaten, moar 'k leuf zeker, dat ze dei d'r op oaf stuurt harren en wél ken zeggen, hoüveul dat d'r nog nait kloar stoan harren, as 'k dei nait zoo fiks de bons geven har.

Ik huifde nou ook al in aal dei joaren nooit meer om mien haile trauwerij denken, as d'r gain twei mensken wassen, dei mie 't aaltied weer in 't zin brochten en dat is beroerd. Kiek, elk en ain zegt tegen mie van Trientje, moar Dokter en Doomnie zeggen aaltied tegen mie van vrouw Klumper en den wor 'k glên in hakken, wat te begriepen is. Min is 't ook van Dokter en Doomnie, dat aans zukke goude luu binnen. Moar dat is nou dat, ik wait best, woarom dat ze dat tegen mie zeggen, ze willen d'r allennig moar zooveul mit te kenneu geven: „Wie waiten 't nog hail best, hou doe die veur n joar of wat verlakken loaten hest deur dei tichelkat oet 't Poepenland".

Hai, as 'k nou den moar vree hebben mag verder. Ik heb 't aans zoo nuuver. As 'k oavends in hoes kom en eten heb — as 'k veur mie zulf wat heb te minsen en mien lutjen aan 't sloapen heb, den lees ik 'n kepittel in 1t Testement en den verlang 'k ook om te sloapen. Aander lezen dou 'k nait, want dou mien Betje krap aan anderhalf joar óld was, har ik ais 'n moal lezen in 'n bouk en och gommes, as 'k doar nog om denk, wat dat worden kent har, den wait ik mie gain road. Ik luip vot noa dat lezen mit 't lutje wicht op arm en dou wuir ik den doch zoo doezig en wonder in kop, dat ik nait wis hou gauw dat ik 't wichtje wegleggeu zol in waig en ik gong zulf op grond liggen. Nou dat bekwam den ook vot weer en ik heb 't nooit weer had, moar lezen in 'n bouk mos van stonden aan oet wezen veur mie. En kranten, och nee, wat zol doar nou in stoan veur mie, ik heb zoöveül al