Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

vernieuwing van den innerlijken mensch door het vrijwillig aannemen der genade". Zij heeft daarmede de verklaring der middeleeuwsche scholastiek geaccepteerd. De protestant Sabatier beweegt zich in dezelfde richting. Door de rechtvaardiging te definiëeren als „de schepping van het nieuwe leven" volgt hij de middeleeuwsche doctoren, die de leerbepaling van Trente hebben voorbereid. Vóór hem had Reuss hetzelfde geleerd en daarna zijn vele protestantsche theologen hem gevolgd. Sabatier beweert zelfs, dat „Paulus geen woorden genoeg zou gehad hebben om een zoo grove verklaring van zijne gedachten te brandmerken"; ') wij meenen echter, dat de apostel het brandmerk zou drukken op hem, die zijn bedoeling zoo verkeerd teruggaf. Inderdaad, liever verklare men ronduit, van de dogmatiek van Paulus te verschillen dan een zoo duidelijk resultaat der exegese tegen te spreken. 2) De ondervinding leert, dat een volkomen heilig christelijk leven en een radicale verandering van het hart slechts mogelijk is, wanneer het trotsche „ik zichzelf opgeeft en de door God toegerekende gerechtigheid aanneemt. Over deze gerechtigheid handelt Paulus H. 3 : 21—5 : 11. Over het juridische element in de verhouding van den mensch tegenover God zie men H. 3:25, 26.

Tweede Afdeeling.

H. 3:21—5:11.

De rechtvaardiging door het geloof, voor de gehedle

wereld verworven.

In deze afdeeling, een pendant van de vorige, ontwikkelt de apostel drie hoofdgedachten:

1) L'Apótre Paul, p. 276.

2) De roomsch-katholieke geleerde Schegg verheugt er zich over, dat wij, door het nauwe verband tusschen de heiligmaking en de volkomen verlossing te erkennen, het dogma van zijn kerk naderen (Litterarische Rundschau, 1882, n° 19). Hij verheugt zich te vroeg.

Sluiten