is toegevoegd aan uw favorieten.

Machteloozen

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

op zijn neus, en duwde, trapte met haar kleine voeten terug, als hij aanraking zocht. Ze werd overmoedig-uitgelaten, raakte bijna door het dolle heen, nu ze zich zoo veilig voelde, tusschen al die menschen in plaats van straks in die donkere boschjes.

't Werd ineens laat, en ze moesten zich al reppen, om op tijd thuis te komen. De jongens wilden beslist tot aan de deur brengen, maar zij wilden even beslist dit niet hebben, namen afscheid in de Sumatra-straat.

Op 't laatste oogenblik vroeg de jongen van Trees: nou snoesie, spreke we niet af... . wanneer zie ik je ?"

Ze wilde eerst zeggen : Och nee", maar ze bedacht dat het weer tijd-ophouden zou geven. Afspreken en komen zijn „twee". Ze zei dus: over veertien dagen, hier op dezelfde plek 1"

„Goed, hoe laat dan ?''

„Wat dunk jij Marie ? Half drie ?" „O nee," snibde, snaterde Marie terug „ik kan niet voor vier uur, dat weet je toch!"

„Dat weet ik niet . .