Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Hij zette zich op de stoel — en in haar jammerde het.

Wat ze zoo al lang vreesde, was dan nu toch gekomen. Haar kind had als haar man dezelfde ziekte! Haar jongen nu ook bloedspuwingen ! Ze durfde, had er nooit goed aan durven denken, maar nu wist ze het, hoefde ze niet meer te twijfelen. Zeker, dat het geval van gisteren met Trees er ook toe had bijgedragen. Ach ja, zij als moeder wist wel dat hij van d'er hield. Maar een jong, wild ding als Trees, die wil niet altijd stemmig thuis zitten. Wat kon je daar nu aan doen ? Als ze eenmaal getrouwd waren, dan ... ja dan, zou Trees wel anders worden, gauw genoeg misschien .... Maar, dat was het juist: moest zoo'n gezonde meid trouwen met een zwakke ? 't Spreekt, nu met die bloedspuwing, kwam er voorloopig niks van ! Maar later, later ?. . Dat had haar altijd dwars in het hoofd gezeten. Ze wist van haar zelf, wat het beteekent als een vrouw zoo'n man treft. Dat wordt kwakkelen en nog eens kwakkelen, het eene jaar uit, het andere in. Nee ! eigenlijk zou het nu maar goed zijn als het in-

Sluiten