is toegevoegd aan uw favorieten.

Machteloozen

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Toen ze terugkwam lag Roelf juist weer in een hoestbui, hing buiten adem met het hoofd buiten bed. Ze kwam dadelijk met haar klontjes ijs. En telkens als hij hoestte, als hij maar even kuchte zelfs, gaf ze hem die stukjes. Hij werd hoe langer hoe onrustiger. De koorts liep op.

Zij wilde naar den dokter sturen, maar ze had niemand, die het kon doen — en ze durfde hem niet alleen te laten.

Tegen een uur of drie begon hij over Trees te spreken.

„Ach laat dat mijn jongen," smeekte ze, „laat dat tot morrege" — en ze weende bijna met haar drooge oogen.

,,'t Is goed moedertje," zei Roelf bewogen.

„Ik zal morrege wel effe naar haar toe gaan."

„Ja, doe dat.."

Hij zonk nu met het hoofd terug, scheen wat rust te krijgen. Maar een half uur later kwam weer een hoestbui — en tegen vijf uur, bij 'teerste licht, golfde onder 't hoesten een geheele gulp bloed uit zijn keel, over haar handen heen.