Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Gek toch, hoe een mensch zijn eigen leven opdirkt en het tegelijk bespot, het nog maar erger maakt dan het al is. Als je van je eigen ellende vertelt, schijnt het of die treurigheid niet van je zelf is, of het een ander aangaat.

Terwijl hij daar nog stond met de drie centen in zijn handen, hadden, in minder dan enkele sekonden, al die brokken van overwegingen met over-elkaar-tuimelende radheid zich in hem opgedrongen, als nagebleven sprankjes van vaak gehouden zelf-redeneering, waarmee hij zijn onnut gepraat, wat hem vaak in moeiehjkheden bracht, maar zocht goed te maken.

't Zou wel beter zijn eruit te trekken, zei hij

zichzelf, overtuigend-snugger, maar tegelijk

merkte hij dat ze rondom, van alle tafeltjes, naar hem keken - en dat maakte hem weer weifelend. Hij bette zijn rood-doorloopen oogen, begon nu opnieuw over die chemische zuiverij, zei hoog-op dat hij een goed werkman was ... maar de omstandigheden, zie je de omstandigheden !

De mijnheer in de behagelijkheid van goed gedineerd te hebben, zat hem voortdurend

Sluiten