Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

zich goedwillig laten gaan in het verleden. Hij voelde nu alleen de straatkeien, het pijnlijke van zijn stukgeloopen voeten, het stramme van zijn moeë beenen, het weeë van zijn holle maag. De veege herinneringen woelden weer in hem op, maar nu heftig, venijnig, met al het grievende erin over zijn ellendetoestand, dat aldoor lager-zakkend leven, waaruit hij zichzelf niet kon opwerken, zelfs niet met een gelukkigen slag — en d&t besef maakte hem dof en zwaar.

Hij liep nu gedrukt, met moeielijke voeten, in een stemming van neergetraptheid, een stemming gelijk vroeger als de menschen niet wilden koopen, hij soms een heelen dag moest ronddarren met zijn laatste stelletje belletjes of een paar brosjes, waar niemand aan wilde. Maar hij zag, voelde weer scherp zijn ellendetoestand van tegenwoordig, vergeleek die met vroeger — en vond beide beroerd. Nu met lucifers, toen met bellen en brosjes, het maakte geen al te groot onderscheid. Nu tenminste had-ie geen zorgen voor materialen. Heb je niet genoeg te bikken, dan trek je de riem maar wat toe,

Sluiten