is toegevoegd aan uw favorieten.

Kleine verschrikkingen

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

dagen geduld — toen was 'r zoo'n ruzie geweest, zulk een geschreeuw en gescheld, had ze Engel zoo met 'n kruik op z'n hoofd geslagen, dat de oude Kniertje haar schoudermantel had omgeslagen en het dorp uit was geloopen, driftig passend den weg naar de stad met 'r gezwollen beenen. Dat wist alles het hééle dorp, zooals 't dorp wist dat dominee eiken Zondag om tien uur preekte en de pastoor om vijf uur drie, vier bittertjes dronk. Tante Knier had een vol uur geloopen, verdwaalde. Den volgenden morgen vroeg, vond een boer haar zittend naast 'n greppel, met gevouwen handen en zachjesbiddend. Ze had daar den heelen nacht gezeten en 'r kleeren waren nat van dauw. Op een kruiwagen had hij 't mensch, dat niet meer loopen kon — zoo waren 'r watervoeten opgezet — naar Engel teruggereden, maar Sien an de deur, had 'm gezeid twee huizen verder te rijden naar gekke Truus, 'r schoonzus, die de ouwe altijd had gehad en niks geen reden kon zegge om 'r nóü na 'n anderman te zenden. De boer ree Knier, die ingeslapen was, naar 't winkeltje van Klos — de juffrouw die dien dag 'n heel suffe bui had, dee niet open of ze hield zich maar zoo. Toen ree de boer terug naar Engel en zei dat-ie 't verdomde om heen en weer te rijjen en de dorpsmenschen — goed-