Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Moeder zweeg, zachjes kauwend op wat niet in 'r mond was.

Mau was 'n geweldenaar — daar kon ze niet tegen op. En 'r was ook geen tijd om te redeneeren over en weer, want Selien, opgelucht door 'u glas water dat ze in 'n kruidenierswinkel op de kaai had gedronken, 'r mond vol zure balletjes, kwam net den hoek om en zoo as ze voorbij de groote lantarenpaal was, schreeuwde ze:

„Oome Mau — is u blind geworde? Oome Mau, ziet u nie? Daar komp 'n boot met twee pijpe!"

„Ken 'k kijke en prate gelijk!", mopperde oom, snel de handen boven de wenkbrauwen flappend, nijdig om 't gesmoes van z'n zuster, die dan dit dan dat wou.

Vinnig bekeek-ie 't waterspiegel — en 't vaag silhouetje, dat aan den einder roetpluimpjes stoomde, taxeer end, zei-ie beslist:

„Wat klets je! Wat krijsch je om niks! Da's nog altijd de sleepboot!'

„Oom, om de honderdduizend, dat-ie 't is! As u nou zóo kijk — as u nou zóó kijk — nee — u kijk heelemaal verkeerd!" ...

„'n Sleepboot!" —, hield Mau vol.

„Wat zeg u me daarvan!", zei Selien, prettig-opge-

Sluiten