is toegevoegd aan uw favorieten.

Didactische ketterijen

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

tellen van „zijn" drama, bij het auditorium den levendigen wensch bewust maakt, het eveneens te lezen en te ge nieten. Zoo ontwikkelt zich de smaak voor goede lectuur, een der heerlijkste geschenken, welke de school haar discipelen in het leven vermag mede te geven.

Onderwijsmethoden.

Op de methoden hebben onze didactici zich met zooveel ijver geworpen, dat de kunst van onderwijzen vele andere kunsten heeft overvleugeld. Door theorie en practijk zijn ze verzorgd, alsof alleen zij het doel waren, naar welks perfectie moest worden gestreefd, en niet enkel een middel tot het doel: de ontwikkeling van den g«ist.

De hoogste didactische virtuositeit moet hierin worden gezocht, zich in den kortst mogelijken tijd overbodig te maken. Niet dan is het hoogste bereikt, als de techniek van het onderwijzen volmaakt is, maar als de leerling in het zeker bezit is gekomen van een vaardigheid, zelfstandig geestelijken arbeid te kunnen verrichten.

De intelligentie doodvragen. Vragen — een brutaliteit! De vraag van den leerling.

Een belangrijk en noodzakelijk geleelte van de didactiek is de kunst van vragen. Ten onrechte evenwel is haar waarde opgevoerd tot de hoogte van een eeredienst, die hoogst gevaarlijk kan worden voor het doel van het onderwijs. In al haar takken lijdt de school onder het despotisme van de vraag.

Door het stellen van vragen wordt het einddoel van een gedachtenreeks niet door den scholier, maar door den leeraar gegeven. Dit is volkomen gerechtvaardigd voor zoover en zoolang, als de leerling niet bij machte is, het doel zelfstandig te bereiken. In een volgend stadium van ontwikkeling wordt do waarde der vraag echter negatief.

Een ander na leel is, dat bij het vragen de opwekking tot geestelijken arbeid geschiedt door een stoot van buiten, en niet door innerlijke aandrift. Daar, waar de geestes-