is toegevoegd aan uw favorieten.

Didactische ketterijen

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

veld van zijn bewustzijn verschijnen, dan of zij met voorbedacht nauwkeurig worden beschouwd.

De derde richting, het letten op eigen denken en spreken, is het moeilijkst te volgen. Daar betreft het een reflecteerende vorm van denken, een zelfcontrole, een zelfbespieding. Voortdurend moet in het begin vermaand worden, goed te bezinnen wat men wenscht te zeggen, goed na te gaan wat men gezegd heeft. Daarom wordt in het eerst vóór het uitspreken eener gedachte een pauze voor het nadenken toegestaan. Later is de uitdrukkelijke vermaning niet meer noodig: langzamerhand is het nadenken tot een gewoonte geworden. Het kenmerk van zulk gecontroleerd nadenken is bedachtzaamheid, omzichtigheid.

Comenius beweert: aandacht is het licht van het leeren.

In een nieuwe psychologische paedagogie wordt gezegd: hoe intensiever opmerkzaam iemand kan zijn, des te intelligenter is bij.

Het bestaan van roerend opmerkzame, en toch zoo ontzaglijk zwaar begripzame leerlingen weerlegt echter deze opvatting.

Men haalt met voorliefde het beeld aan van den aandachtigen leerling, die „aan de lippen" van den verteller, van den voorlezer hangt, het beeld van don leerling, wiens geheele lichaam spanning uitdrukt. Men verheugt zich over den starenden blik, de luisterende ooren, men leest met genot het begrijpen van het vertelde op het gelaat van den leerling; als een bewijs van volle aandacht beschouwt men het, dat storende invloeden moeite hebben, de aandacht af te leiden.

Inderdaad een beeld, dat een schoolmeestershart goed doet! De uit de ruimte van zijn geest en de diepte van zijn gemoed gevende leeraar en de in zijn geest en zijn gemoed opnemende scholier — dat is een der gewichtigste verbindingen tusschen persoon en persoon, tusschen generatie en generatie.

Belangrijk zijn de gevolgen dezer intensieve opmerkzaamheid: zinnelijke indrukken worden verscherpt, elke