is toegevoegd aan uw favorieten.

Inleiding tot de wijsbegeerte

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

neigd aan de moraal een individualistisch karakter te geven, in zooverre hij slechts bedacht is op het eigen zieleheil van den belijder. Men zou zulk een streven naar zedelijke volmaking perfectionisme kunnen noemen, hoewel daarbij niet mag vergeten worden dat, ook al is zulk een zienswijze zeer idealistisch getint, zij toch, in zooverre zij een belooning van haar streven plaatst in een leven hiernamaals, terzelfder tijd zeker eudaemonisme huldigt, ook al wordt de geluksstaat verlegd in de toekomst.

Een herleving van het individualisme vinden wij in onze dagen in de leer van Stirner en in die van Nietzsche, die in zijn aristocratisch radicalisme het altruïsme der Christelijke naastenliefde beschouwt als een onmiskenbaar teeken van verzwakking en ontaarding. De Christelijke moraal acht Nietzsche een geweldigen achteruitgang, aangezien 's menschen schoonste aandriften daarbij worden onderdrukt en in haar ontplooiing belemmerd, om plaats te maken voor een slavenmoraal. Volgens hem is het voor de kracht en de beschaving van het menschelijk geslacht van het grootste nadeel om op grond van beginselen van humaniteit en medelijden voor allen eenzelfde moraal te willen instellen en aan een ieder, zonder rekening te houden met bevoorrechting in aanleg, dezelfde zedelijke verplichtingen voor te schrijven.

Evenwel, het is de vraag of in 't algemeen in een dergelijke aangeprezen onafhankelijke egocentrische ontplooiing van aangeboren krachten en vermogens,