is toegevoegd aan uw favorieten.

De grondslagen der artsenijbereidkunde

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Mijne Heeren Bestuurderen dezer stad, Curatoren, Hoogleeraren, Lectoren, Privaat-docenten, Doctoren, Dames en Heeren Studenten, en Gij allen, die door Uw tegenwoordigheid van Uw belangstelling doet blijken.

Zeer gewaardeerde toehoorderessen en toehoorders.

Het streven van elk onderdeel der geneeskunde, en als zoodanig is ook de artsenijbereidkunde op te vatten, moet ten slotte daarheen gericht zijn, ziekten te voorkomen of te genezen en, zoo dit niet mogelijk is, de nadeelige of onaangename gevolgen voor den lijder geheel of ten deele weg te nemen.

Het behoeft geen betoog, dat de keuze van de hiervoor gebruikte middelen en de verklaring der daarmede verkregen resultaten in den loop der tijden wijzigingen heeft ondergaan; evenmin dat veel, wat ook in dit verband eenmaal als wetenschap werd geprezen, thans wordt veroordeeld als ruwe empirie of als een theorie, die onverdedigbaar is.

Soms zal datgene, wat wij thans veroordeelen, lateials een bewijs van de helderziendheid van het voorgeslacht en als een aanbeveling voor de studie van de geschiedenis eener wetenschap worden aangehaald.

Naast suggestieve, diaetetische, mechanische en physische methoden speelt de behandeling van zieken met behulp van geneesmiddelen een belangrijke rol. De hierop berustende geneesmethode heeft kobkrt in 1885 den naam gegeven van „pharmakotherapie".

Ter verduidelijking van dezen term geeft kobert aan, dat men onderscheid moet maken tusschen pharmakotherapie en twee nauw daaraan verwante wetenschappen : de „pharmakologie" en de „toxikologie".