Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Bij een nieuweren schrijver las ik onlangs (le opmerking: uit economisch oogpunt, is eene proeesregeling eigenlijk niets meer dan een arbeidsmethode, namelijk de methode, hoe rechters, raadslieden en partijen tot een deugdelijk vonnis samenwerken. Indien dit waar is, dan zijn onze rechters helaas! reeds sedert jaren gedwongen, naar eene zeer verouderde techniek te arbeiden, naar eene techniek, die zeer juist is gekenmerkt, toen men zeide, dat er eene menigte paardekrachten in de machine geworpen moest worden, zonder dat men een daarmede overeenkomstig nut verkrijgt. Ook de zekerheid, dat vonnis en materieel recht overeenstemmen, kan slechts verkregen worden, indien, naar zich voorzien laat, daartoe deugdelijke instellingen worden voorgesteld.

Wat nu de instelling van het ontwerp, aan dit doel bevorderlijk, aangaat, geloof ik, dat ook deze met de instellingen van vreemde wetgevingen kunnen wedijveren. Het oordeel zal met het materieele recht overeenkomen, want het ontwerp van procesregeling heeft aan den rechter, hetgeen hem tot dusver ontbrak, een groote inwerking op den gang van zaken toegekend.

De rechter kan, met de partijen, onmiddellijk verhandelen, hij kan het persoonlijke verschijnen der partijen eischen, hij is, met betrekking tot het onderzoek der bewijsmiddelen, buitengewoon vrij gelaten, hij kan bewijsmiddelen zelf bijbrengen, wat het tijdstip betreft, zijn er slechts weinige perken gesteld aan het bijbrengen van feiten, die van

Sluiten