Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

gedachte moge, bij hem, opkomen : dit net van vooroordeelen en regelen met een ruk te verscheuren, en, met vrijen, ongehinderden loop, op de waarheid, op het Recht toe te gaan.

De geschiedenis echter toont, dat dit niet mogelijk is. Altoos, heeft het proces deze karaktertrekken behouden, en het moest ze behouden. Want hier is sprake van de fijnste taak der Staatsmacht, te weten, het afleiden van het rechtsgehalte uit de feiten. Deze taak kan slechts met een kunstig, rijk geschakeld, fijn mechanisme worden vervuld, niet in groven en plompen aanloop en stoot.

De tweede waarneming, die gij doen kunt, is dat de beweging, in de ontwikkeling van het procesrecht, niet is eene groote organische ontvouwing, maar zij voltrekt zich in aanwakkering, omverwerping, en dan weer in langzaam wegzinken in al meer verstijvende vormen. Dit doet, door ganseh de geschiedenis heen, zich voor. Bij ons, is die aanwakkering noodig, de rechtspleging kan op eene vernieuwing der behandelingswijze niet lang meer wachten, zij heeft behoefte aan gunstiger levensvoorwaarden.

Reeds zijn er teekenen, dat wellicht de gansche ontwikkeling van ons proceswezen opnieuw aanknoopt aan het begin der inrichting van de rechtsbescherming, toen ieder zich zeiven zijn recht nam, al zou deze moderne zelfhulp ook maar: „scheidsgerechten" heeten".

Dit is de meesterlijke rede, waarmede Klein eene procesregeling inleidde, door welke, met de verouderde

Sluiten