Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

reis had medegedeeld ; de man was te hard en te wreed en het zou hem een straf doen oploopen. Ik verzekerde hem van mijne bescheidenheid.

De raadsheer trad spoedig daarop de kamer binnen. Gelukkig, dat de hardvochtige zoo weinig gelaatskennis bezat; hij zou uit de bleekheid mijner wangen, de verwildering mijner oogen, de wanorde mijner trekken, mijne ontsteltenis gelezen hebben, hij had het beven mijner ledematen gezien; doch de man dacht aan niets dan aan zijn glas brandewijn. Eindelijk bracht men de koffie; ik veinsde eenige ongesteldheid, maar feitelijk was het mij onmogelijk iets te gebruiken. Ofschoon ik het bestelde den koerier aanbood, maakte zich de begeerige raadsheer ervan meester en ledigde alles in een teug. Wij stegen weder in het rijtuig en zetten onzen weg voort. De eerste gedachte, welke in mijn geest oprees was eene gelegenheid te zoeken om te ontvluchten en de kans niet te laten voorbijgaan. Men geleidt mij naar Siberië, zeide ik tot mij zeiven en dat zonder onderzoek, zonder eenig recht en zonder mij zelfs de reden van die wTreede behandeling te doen kennen! Het kan de keizer niet zijn, die aldus handelt ten opzichte van een onschuldig man; ongetwijfeld heeft een invloedrijk lasteraar, die het niet wagen durft mij in persoon te beschuldigen, weten te bewerken, dat ik, zonder mij eenigermate te kunnen rechtvaardigen, naar Siberië verbanne word. Mijne papieren kunnen de oorzaak mijner ballingschap niet zijn, dewijl men ze niet onderzocht heeft. Welk is dan mijne misdaad; ik heb er geene bedreven, en ik zou mij dus levend in Siberië laten begraven ? Uit de diepste dezer woestijn zou mijne stem niet gehoord worden aan de oevers van de Oostzee. Het zal mij onmogelijk zijn mij te verdedigen! Mij te verdedigen ? Waartegen ? Mijne vervolgers gewaardigen zich niet mij eenige gelegenheid te geven mijne onschuld aan den dag te brengen. De vlucht dus, de vlucht, is het eenige wat mij rest.

Deze gedachte werd in mij versterkt, zoodat ik besloot zoo spoedig mogelijk mijn plan uit te voeren. Voordat wij de naaste halte, Kokenhousen, bereikten, bemerkte ik op een kleinen berg aan de oevers van de Duna de bouwvallen van een

Sluiten