Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

zakje zien het openen en sluiten naar willekeur. Ik kan u niet uitdrukken, hoe bekoorlijk mij deze bloem, welke geen geur verspreidde, toescheen. Ik twijfel er aan, of ik mij bij deze beschrijving wel heel wetenschappelijk heb uitgedrukt, doch ik heb getracht u een juist denkbeeld van dit wonder der natuur te geven en ben van oordeel, dat deze bloem een waar sieraad onzer tuinen wezen zou. Nog betreur ik het, dat ik niet eenige stekjes medegenomen heb, doch dewijl ik ze in zoo grooten overvloed ter plaatse groeien zag, dacht ik, dat de plant in Siberië zeer gemeen was. Eerst later vernam ik, dat niemand integendeel de bloem kende.

Op eene halve dagreize van Kurgan, brachten wij den nacht bij een pope door. Wij vonden er eene wel gestoffeerde kamer, goede legersteden en bovenal een vriendelijk onthaal. Ik stond verwonderd aldus behandeld te worden, en den volgenden morgen steeg mijne verbazing ten top, toen ik bemerkte, dat niemand eenige betaling vorderde. Ik kwam tot de ervaring, dat de bewoners van dit dorp altijd deze kamer gereed houden en de reizigers op eigen kosten van het noodige voorzien. Welk een schoon voorbeeld van gastvrijheid. Doch er is nog meer; zij drijven de bescheidenheid zoo verre, dat zij zich aan de dankbetuigingen hunner gasten onttrekken, wanneer dezen hun verblijf verlaten.

Het was vier uur in den namiddag, toen wij voor het eerst Kurgan bemerkten. Een enkele toren van nietig uiterlijk verhief zich te midden van een groepje half verwoeste en onoogelijke huizen. Deze kleine stad ligt aan de overzijde der Tobol, welke daar zeer liooge oevers heeft; zij is omringd door uitgestrekte, eentonige vlakten. Achter deze vlakten ziet men boschrijke bergen, afgewisseld door kleine meren met riet en biezen begroeid. Wanneer het regenseizoen voorbij is, heeft het landschap een bekoorlijken aanblik.

De naam Kurgan, die grafheuvel beteekent, scheen mij goed gekozen en paste niet minder op mijn persoonlijken toestand. Niets is droeviger dan het gezicht dezer plaats en ik dacht, dat ik er ook mijn graf vinden zou. „Hier is dan, sprak ik tot mij zeiven, de eindpaal uwer reis, en het begin van nieuwe smarten". De overstroomingen noodzaakten ons voortdurende

Sluiten