Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

meende hij, dat het zijn plicht was zijne waardigheid te doen kennen. Ik werd daarom eenigszins koud onthaald. Hij plaatste met zekere deftigheid zijn bril op, opende, zonder mij aan te zien, de papieren, die mij betroffen en las ze achtereenvolgens door.

De onverschilligheid, waarmede hij mij behandelde, wekte in mij den lust op hem te doen kennen de wijze, waarop ik dien dag, zoowel als in de toekomst wenschte behandeld te worden; dientengevolge nam ik een stoel en zette mij neder. Hij wierp op mij een zijdelingschen blik, doch ik hield mij, alsof ik zijne verwondering niet bemerkte. Daarop ging hij

met zijne lezing door.

Een groepje nieuwsgierigen kwam uit de belendende kamer zich rondom ons vereenigen. Onder hen waren vele groote kinderen en een man van middelbaren leeftijd, in Poolsche kleedij gehuld. Zij staarden mij allen stilzwijgend aan en dit geheimzinnig tooneel duurde, totdat de president zijne papieren had doorloopen. Allengs verhelderde zijn gelaat. De brief van den gouverneur, die zonder twijfel mij op eene bijzondere wijze had aanbevolen, noopte hem een meer vriendelijk gelaat aan te nemen. Van af dit eerste onderhoud won hij mijn hart. Hij kwam tot mij, reikte mij minzaam de hand, stelde mij eerst aan zijn huisgezin voor, en vervolgens aan den Pool, dien hij gelukwenschte, omdat deze een lotgenoot in zijn ongeluk gevonden had. Hij drong op ons beider vriendschap aan, omdat hetzelfde lot ons vereenigde. Ik omhelsde den ongelukkigen banneling, en wij beiden gevoelden, dat de overeenkomst onzer gevoelens en gewoonten ons tot innige vrienden maken zou.

Sluiten