Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

lezing, totdat -Sokoloff mij kwam uitroepen om ter jacht te gaan. Bij onze thuiskomst gebruikte mijn vriend met mij een tas thee en bleven wij te zamen praten over onze familie, onze ongelukken. Dan werd onze hoop wederzijds verlevendigd, de vreeze uit het hart gebannen. Nadat Sokoloff vertrokken was, nam ik weder een boek ter hand. Zoo werd het van lieverlede tijd voor het avondmaal, waarna ik nog eenigen tijd in ontspanning doorbracht, mijn avondgebed verrichtte en mij ter rust begaf.

Op deze wijze bracht ik mijn tijd door. Ik genoot overigens eene volkomen vrijheid en stond onder niemands toezicht. Mijn onder-offlcier, de oude Andreas Iwanowitsch was twee dagen na mijne aankomst te Kurgan naar Tobolsk teruggekeerd en Mijnheer Gravi had het niet noodzakelijk geoordeeld hem te vervangen, een voorzorgsmaatregel, welken men indertijd wel voor den Pool gemomen had. En waartoe zou die persoon ook wel gediend hebben '? 't Is waar, de jacht leidde mij menigmaal eenige wersten buiten de stad, doch waarheen zou ik vluchten ? Kurgan lag eertijds aan de grenzen des Kirgiezen, maar sedert eenige jaren waren deze vijftien mijlen uitgebreid en men had daar een klein fort gebouwd. De physieke en moreele middelen tot de vlucht ontbraken mij. Vluchten zou mij bovendien blootstellen om het leven te verliezen. De bewoners van Kurgan herinneren zich nog met schrik den tijd, waarop zij zelfs de stad niet durfden verlaten, om te gaan wandelen. De vrees om door de benden Kirgiezen overvallen te worden, hield hen te Kurgan terug.

Deze volken hadden de wreedheid aan den staart hunner paarden te hechten al de bewoners, die zij konden gevangen nemen. Zij vluchtten er in allerijl mede weg, sleepten hen voort, zonder medelijden te hebben met hunne zuchten en angstkreten. Zelfs keken zij er niet naar om, of hunne slachtoffers nog leefden. Wanneer zij aan hunne hutten gekomen waren, werden de gevangenen onderzocht; indien zij nog in leven waren, gebruikten zij hen als slaven. In plaats dus van er aan te denken naar de Kirgiezen te vluchten, moest ik den Hemel danken, dat ik op jacht zijnde niet in hunne handen kon vallen.

Hoe weinig middelen Sokoloff en ik hadden om onze jacht

Sluiten