Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

den uitmuntenden geneesheer Bluhn. Hij kwam haastig en deed mijne arme Christel begrijpen, dat zij eenige dagen rust behoefde en dat zij haar leven waagde, indien zij in den zwakken toestand harer gezondheid wilde vertrekken, en eindelijk dat haar echtgenoot, indien zij bij haar besluit volhardde, haar ongetwijfeld zeer gevaarlijk ziek zou ontmoeten. Deze redenen maakten indruk en deden haar besluiten het vertrek eenige dagen uit te stellen.

Korten tijd na de aankomst van dezen koerier, kwam er een tweede, afgezonden door den gouverneur van Reval. De procureur-generaal deelde haar hetzelfde nieuws mede en verwittigde haar, dat men op hooger bevel verplicht was aan Mevrouw Von Kotzebue alles te versohaffen, wat zij voor hare reis noodig had en vooral het geld, waaraan zij behoefte mocht hebben. Van zijnen kant had de militaire gouverneur van St. Petersburg order ontvangen voor den Heer en Mevrouw Von Kotzebue een goed logement in gereedheid te brengen.

Mijne goede Christel was door het aanbod van den keizer in dezelfde verlegenheid, waarin ik mij te Tobolsk bevond. Zij was te hooghartig om veel te vragen en wilde den schijn niet aannemen de gunst des keizers te weigeren. Nadat zij mijne vrienden geraadpleegd had, bepaalde zij hare aanvrage bij de kosten der reis tot St. Petersburg; de som werd aanstonds in ruime mate voldaan.

De beleefde en edelmoedige wijze, met welke de meeste inwoners van Reval zich te dezer gelegenheid ten opzichte mijner geliefde echtgenoote gedroegen, doet mij goed aan het hart: ik zal geheel mijn leven eene dankbare herinnering bewaren aan deze goede bevolking. De tijding mijner invrijheidstelling was voor al die goede lieden een vreugdedag, een vreugdefeest.

Mijne echtgenoote vertrok drie dagen na deze tijding.

Uit den brief van den graaf Von Pahlen vernomen hebbende, dat het wel mogelijk was, dat ik te St. Petersburg zijn zoude, legde zij den afstand van Reval tot de residentie, niet minder dan vijftig mijlen af, zonder een oogenblik rust te nemen. De graaf had zich in zijne berekening bedrogen. Hoe toch was het mogelijk, dat ik — de koerier kon niet vroeger dan den

Sluiten