Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

te vertragen en had zelfs over dit punt eenige heftige woordenwisselingen met den procureur-generaal, doch de Keizer drong zoozeer op de algeheele uitvoering van het vonnis aan, dat hij eindelijk moest zwichten. De ongelukkige droeg zijne ketenen stap voor stap tot aan Nertschinski en men dreef de wreedheid zoo ver, dat men zijne echtgenoote weigerde hem te volgen.

Bij mijn vertrek uit Sint-Petersburg zeide men, dat hij zijne vrijheid reeds herkregen had en dat men hem binnen eenige dagen in die stad verwachtte.

Ik twijfel geenszins, of de jeugdige keizer zal zich gehaast hebben een nieuw bewijs van zijne rechtvaardigheid en goedertierenheid te geven door hem zijne fortuin en zijne eer terug te schenken.

Korten tijd na den dood van Paul I gaf prins Soubouw een groot diner van 100 couverts, dat 25 roebels per hoofd kostte, zonder den wijn mede te rekenen (er werden niet minder dan 400 fiesschen champagne gedronken.) Ik zou mij wel wachten over dit schitterend diner te spreken, indien er niet eene omstandigheid bijkwam ten gunste van den armen pastor. Tegen het einde van den maaltijd bij het uitbrengen der toasten, herinnerde men zich den ongelukkigen balling, men opende oogenblikkelijk eene collecte te zijnen gunste, die, zegt men, tienduizend roebels opbracht. Wat Tumanski, den geesel van Riga, betreft, hij werd op zijne beurt gestraft. Boos om de verachting, waaraan hij voortdurend was blootgesteld, had hij het zich in het hoofd gesteld de inwoners dezer goede stad in het verderf te storten. Daartoe beschuldigde hij hen allen bij den keizer van oproerigheid, en zond eene lange lijst naar het hof, waarop niet alleen de namen der voornaamste burgers en ambtenaren voorkwamen, maar zelfs die van den ouden generaal Nagel. Deze stond zelfs boven aan de lijst. De monarch, van natuur rechtvaardig en goedertieren, verklaarde — wellicht was hij nu al te toegevend — dat Tumanski gek was en stelde zich tevreden hem van zijn ambt te ontzetten. Onbegrijpelijk mag het voorkomen, dat dezelfde inwoners, die hij in het verderf had willen storten, hem in zijn ongeluk nog ondersteunden. Toen ik het volgende jaar door de stad Riga trok, was ik zelve getuige van eene collecte, welke dé bevolking hield om in zijne behoeften te kunnen voorzien.

Sluiten