Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

vinden in liet boven gezegde; ook het beneden te vermelden karakter van het vasten wijst in de aangeduide richting.

Om duidelijk te doen uitkomen bij welke gelegenheden men alzoo het vasten in praktijk heeft gebracht, volgen hier eenige gegevens.

Omtrent de Indianen loert Waitz l) ons: „Hauptsachlich urn den abgeschiedenen Seelen zu schmeicheln, deren Zorn und Rache gefiirchtet wird. veranstaltet man eine grosze und reiche Todtenfeier, liiilt wiederholte laute Lamentationen... trauert lange Zeit und meist in sehr ostentibler Weise: der

Leidtragende malt sich scliwarz fastet, schlagt sicli Wun-

den, u. s. w." Van de Caraïben wordt gemeld. 2) dat bij overlijden „die Leidtragenden fasteten und sich das Haar a'oschnitten." „During the mourning for the Kings of Michoa-

can all the people remained at home and fasted". 3)

„According to Landa, the Yncatanese fasted for the sake of the dead". 4) ..Die auszern Zeiehen der Trauer (der Negers bij gelegenheid van sterfgevallen) sind verschieden, laute Klagen gewöhnlicb. Auf der Goldkiiste wird der Kopf und der Leib glatt geschoren, und die Verwandten der Todten halten lange und harte Fasten. Prunkvolle Leichenfeste

sind hier die Hauptsache." 5) Bij de ..Daltomans the

weeping relatives must fast."' 6) „The Kaffirs are boimd to fast from the time of the death till after the burial". 7)

Wij vernemen, „dasz man in Samoa, wenn eine Leiclie

') Anthropologie, III, S. 195 ff.

s) Waitz, Anthr., III, S. 387.

3) Bancroft, Native Races, II, p. 622, bij Frazer, On Certain Burial Customs, J. A. lust. 1886, p 92.

4) H. Spencer, Principles of Sociology, I, p. 286.

') Waitz, Anthr-, II, S. 194 ff.

*) H. Spencer, Principles, I, p. 285.

') Wood, Natural History of Man, I, p. 220, bij Frazer, 1. c.

Sluiten