Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

lanceren termijn. Maar zoolang dit offer nog niet was gebracht en de nabestaanden in gebreke bleven, hunne verplichtingen tegenover den doode na te komen, zoolang was ook de ziel van den afgestorvene niet tot rust gebracht en kon hij geacht worden nog te toeven in zijn vroegere woonplaats te midden van wat hem eens toebehoorde. Daarom bleef het ook nu voor de nabestaanden niet raadzaam, zoolang dat offer niet was gebracht, gebruik te maken van wat den doode had toebehoord, wilde men zich vrijwaren tegen gevaar van zijn zijde. En evenals de achterblijvenden bij toepassing van het doodenoffer in den strengsten vorm. ten gevolge van de algeheele vernieling of vernietiging, aan armoede en gebrek ten prooi werden, zoo bleef ook in lateien tijd, toen het doodenoffer milderen vorm had aangenomen en eerst geruimen tijd na het sterfgeval werd gebracht, het gebruik van het eigendom van den doode gevaarlijk en dus onthouding daarvan raadzaam, wat dan ook blijkt uit de inachtneming der zoogenaamde rouwgebruiken. Daar het in (leze verhandeling minder ter zake doet, welke de eigenlijke zin van elk dezer gebruiken is, kunnen wij volstaan met de opmerking, dat zij in acht genomen worden, zoolang de rouwtijd duurt; en daar deze feitelijk wordt afgesloten met het houden van het doodenfeest (-offer), ligt de tijd van rouw bedrijf tusschen het intreden van den dood en het brengen van het doodenoffer. d. i. de termijn, gedurende welken de doodengeest geacht wordt zich nog op te houden te midden \ an het zijne. Men zal dus niet ver bezijden de waarheid zijn, wanneer men onderstelt, dat de rouwgebruiken oorspronkelijk in acht genomen zijn met het oog op de aanwezigheid van den doodengeest. Tot die rouwgebruiken nu behoort ook het vasten. \\ ij mogen dus aannemen, dat ook de onthouding van voedsel (en drank) door de rouwbedrijvenden wordt betracht met het oog op de in het sterfhuis aanwezige ziel van den afgestorvene. Het gewone gebruik

Sluiten