Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

de» of liet hier genoemde vasten voldoende verklaard wordt, wanneer men het beschouwt als uitdrukking van dusdanige stemming. Meer dan één trek maakt dit onaannemelijk. Is het op zich zelf al onwaarschijnlijk, dat de mannen van Jabes zoozeer door een droeve stemming werden beheerscht, dat zij zouden gaan vasten, de genoemde verklaring als eenige grond der onthouding wordt onhoudbaar, wanneer men bedenkt, dat zij gedurende 7 dagen vastten. Zal onder dien zevendaagsclien vastentijd moeten worden verstaan, dat zij zich onthielden gedurende den dag, en na zonsondergang iets gebruikten, dan wordt deze wijze van doen als spontane uiting van smart onmogelijk. Toch hebben wij te erkennen, dat de drijfveer tot een kortere of langere vasten mede zal gelegen hebben in de mate van droefheid, die den mensch beheerschte. Maar het is tevens gebleken, dat de reden voor het vasten elders moet worden gezocht.

2 Sam. 1 : 12. In "t begin van dit hoofdstuk wordt aan David door een Amalekiet geboodschapt, dat Israël door de Filistijnen verslagen en verstrooid is, en dat ook Saul en Jonathan gevallen zijn. Als David de zekerheid gewonnen heeft, dat deze mannen werkelijk dood zijn, grijpt hij (vs. 11. 12) zijne kleederen, scheurt ze, en zoo ook al de mannen, die bij hem waren; zij bedrijven rouw, weenen en vastten tot den avond om Saul en Jonathan, enz., „omdat zij door het zwaard waren gevallen."

Evenals in 1 Sam. 31 is de aanleiding tot vasten gelegen in den dood van Saul en zijne zonen. En meer nog dan in

spreken dan ook niet van vasten Een dusdanige zin zou strijden met het begrip vasten, dat een vrijwillig hongeren insluit. Het niet-gebruiken ten gevolge van overmatige smart, ergernis, enz is het natuurlijk gevolg van de door die smart, enz tijdelijk verdwenen of opgeheven honger, zoodat het niet-eten in dat geval geen vasten is, omdat dit laatste hongeren beteekent; vg ook 1 Sam. 20 : 34; Inl. blz. 3.

Sluiten