is toegevoegd aan uw favorieten.

Het vasten bij Israël

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

to men waking nr asleep as a pliantasm separate from the body of which it bears the likeness; continuing to exist and appear to men after the death of that body; able to enter iiito, possess, and act in the bodies of otlier men, of animals, and even of tliings."

Lichten wij bier de twee hoofdpunten uit, dan blijkt dat in het Animisme de ziel zou zijn: 1. een bepaald iets in den mensch, dat ook bij het leven hem tijdelijk kan verlaten ; dat, hoewel tot den geheelen mensch behoorend, ook naast het lichaam een zelfstandig bestaan toekomt, zoodat, wat hiermede samenhangt, 2. deze ziel bij het intreden van den dood niet sterft, maar slechts in een ander bestaan overgaat.

Daar het eerste verschilpunt van ondergeschikt belang is en hier niet Ier zake doet. bepalen wij ons bij het tweede. Inderdaad is verschil aanwezig. Bij Israël komt aan de nephes, die één is met basar, en het in den enkele aanwezige leven aanduidt, geen leven na den dood toe.

Nu heeft Gr. er op gewezen, dat Tylor's definitie van de „ziel in vele punten treffend overeenstemt met de Israëlietische voorstelling van de rephaïm, de schaduwbeelden van de afgestorvenen in de Scheól. De laatsten zijn niet een deel van den eens levenden mensch, zij zijn het schaduwbeeld van den geheelen mensch, zooals hij in de laatste oogenblikken van zijn leven was. Zou daarom, wanneer men vasthoudt aan het onderscheid van de animistische en de Hebr. ziel, geen misverstand in het spel zijn? Grüneisen, die Stade verwijtx), dat hij van de veronderstelling uitgaat nephes = ziel, onthoudt zich meestal 2) wel zorgvuldig van 't gebruik van 't woord „ziel" voor nephes, maar bedoelt toch hetzelfde. Voorts heeft Gr. zelf er op gewezen, dat nephes zoowel het zielige in den mensch als den geheelen mensch

') S. 30 Anm. 1.

'') behalve in de omschrijving, S. 37 f.