is toegevoegd aan uw favorieten.

Het vasten bij Israël

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Maar het daar gebezigde w.w. beteekent oorspronkelijk niet anders dan „zich onderwerpen", 's Konings „verootmoediging" bestaat dan ook niet in erkenning of belijdenis van schuld en bede om vergeving der zondedaad; evenmin zijn de handelingen, door hem verricht, zoovele teekenen van schuldbesef en verootmoediging. Veeleer zijn zij de weerslag op de strafaankondiging van Elia. Jahwe zal zeker liet door den profeet genoemde onheil over hem en zijn huis brengen. Maar Israëls god is een barmhartig god. Toch kan de mensch alleen dan op zijn genade hopen, wanneer hij buigt voor Jahwe, zich onderwerpt aan zijn wil. De handelingen door Achab voor Jahwe volbracht (en dus ook het vasten) zijn teekenen van onvoorwaardelijke onderwerping, waartoe hij gedreven wordt door de vrees voor volvoering der aangekondigde straf, maar zij hebben als zoodanig tevens de strekking Jahwe te bewegen 0111 de strafbedreiging niet uit te voeren. Dienovereenkomstig besluit ook Jahwe, dat niet in Achabs dagen, maar in die van zijn zoon het onheil over zijn huis zal komen. Daar blijkens vs. 28, 29 Jahwe reeds voldaan is, zoodra Achab kleederen sclieurt, vast, enz., en hij dus bevredigd wordt door de verrichting van de genoemde uiterlijke handelingen, is ook onthouding van voedsel op zich zelf hier een Jahwe welgevallige daad. Het niet-eten als teeken van onderwerping heeft wezenlijke waarde.

Op één lijn niet bovenstaande gevallen staat het niet-eten en niet-drinken van Mozes gedurende 40 dagen op den Sinaï. Ex. 34 : 28, vg. Deut. 9 : 9, 18. Men noemt dit vasten gewoonlijk: voorbereiding tot de ontvangst van goddelijke openbaringen. Deze bepaling is niet onjuist, want werkelijk ontvangt Mozes openbaringen. Het vasten geschiedt echter niet niet dat doel. liet persoonlijk verkeer met Jahwe brengt Mozes uit zijn natuurlijke omgeving en leefwijze in een buiten-natuurlijke. Ten gevolge hiervan mag de natuurlijke

11