is toegevoegd aan uw favorieten.

Het vasten bij Israël

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

moediging. Het blijft dit niet slechts nog in het eerste Christendom, maar ook in het starre wettelijke Jodendom. Ook hier wordt aan de onthouding elke beteekenis voor de godheid ontzegd, indien zij geen uitdrukking is van werkelijke liefde tot God, wat dan weliswaar zoo bedoeld wordt, dat de heilige begeerte in den mensch moet leven de geboden en verboden der Wet te betrachten. Men vergelijke de uiteenzetting over den Verzoendag en de regenvasten.

Doch het feit, dat het vasten 11a de Ballingschap in dit opzicht zich zelf gelijk blijft, neemt niet weg, dat de ontwikkeling van den ritus in denzelfden tijd voortduurt. In de eerste plaats merken wij op, dat 11a de Ballingschap langzamerhand veelvuldig werd gevast, terwijl uit vóór-exilischen tijd daaromtrent slechts weinige berichten tot ons zijn gekomen. Nu is het mogelijk, dat zoo onze kennis van den Israëlietischen godsdienst vollediger was, zou blijken, dat ook in den tijd vóór de Ballingschap betrekkelijk veel werd gevast. Het is wel zoo goed als zeker, dat meer vastendagen in zwang zijn geweest dan waarvan de bronnen gewagen. Men denke slechts aan de boven besproken vastentijden in Tammuz, Ab, Tischri en Adar. Doch aan den anderen kant is er toch ook weer een deugdelijke reden op te geven, hoe het komt, dat in den Joodschen godsdienst meer werd gevast dan in Israël vóór de Ballingschap.

Men zal zich herinneren, dat in den Israëlietischen godsdienst oorspronkelijk en ook later als 't ware meer tot afwering van schadelijke invloeden dan tot bereiking van een positief effect werd gevast. Naarmate evenwel de heiliging van het volk, in den ouden zin van liet woord, steeds zeldzamer werd, omdat Jahwe langzamerhand minder in persoon onder zijn volk verkeerde, naar die mate kwam ook een vasten ter afwering van schadelijke invloeden steeds minder voor. Maar in plaats daarvan begon men het vasten als een middel te beschouwen 0111 Jahwe te verzoenen en hem gunsten te