Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

ontlokken. Men begon vasten met een positief doel in acht te nemen. Dit doel is nagenoeg geregeld in liet Jodendom de bizondere hulp en bescherming van de godheid. Wordt hieruit de veelvuldigheid van het vasten in na-exilischen tijd eensdeels verklaard, ten andere wordt zij veroorzaakt door de wijze, waarop de Israëlietische godsdienst zich verder als Jodendom ontwikkelde. Want daar oorspronkelijk slechts de stam of het geslacht als geheel en niet de individu met de godheid in betrekking trad, was de vasten bijna zonder uitzondering een algemeene onthouding. Met uitzondering van Ex. 34 : 28 en 1 Kon. 21 : 27 spreken al de uit vóór-exilischen tijd stammende getuigenissen ons van algemeene vasten. Na de Ballingschap werd dit evenwel anders. Een der vruchten van de prediking der oudere profeten was de opkomst der individueele godsdienst, door de ijverende sopherim krachtig bevorderd. Het was dus zeer verklaarbaar, dat. waar eenmaal het vasten als teeken van verootmoediging voor de godheid en als middel Jahwe te verzoenen was erkend, niet slechts algemeene, gemeentelijke vasten zouden worden gebonden. maar ook private. Aan de opkomst van deze vooral is het toe te schrijven, dat de berichten over vasten uit het Jodendom betrekkelijk talrijk zijn.

Het is bekend, dat van den aanvang af in het Jodendom twee hoofdrichtingen kunnen worden onderscheiden, een priesterlijk-wettelijke en een profetische. Uit de eerstgenoemde richting ontwikkelt zich het Jodendom der schriftgeleerde Rabbijnen, uit de andere strooming wordt het ontstaan van het Christendom verklaarbaar. In overeenstemming hiermede gaat van nu aan ook de ontwikkeling van het vasten naar twee zijden uiteen. Hoewel niet slechts in het hier geciteerde voorbeeld (Joël 1 : 14: 2 : 12, 15), maar in alle na-exilische getuigenissen (die hier niet opnieuw behoeven te worden aangehaald) de beteekenis van het vasten ligt èn in de onthouding èn in de gezindheid, waarmede wordt gevast, heeft

Sluiten