Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

behandeling der zaak reeds is, gluurt door de achterdeur en in hetzelfde oogenblik hoort men Maslowa met pijnlijke verontwaardiging voor haar rechters uitroepen: „Ik ben onschuldig..., onschuldig!"

De zitting is geeindigd. Nekludoff hoort de aanwezigen vertrekken, en... het wegvoeren der veroordeelde.

TWEEDE BEDRIJF.

Eeu salon ten huize van Prinses Kortcliaguine.

Missy, de dochter der Prinses, en Kolossov spolen pingpong, anderen biljart, l'rins Nekludoff komt zoo juist uit de jury-vergadering. Nog onder den indruk van wat liij daar ondervond, treft hem dubbel pijnlijk Kolossov's gekscheerende vraag: of „hij dien avond veel onschuld igen heeft veroordeeld".

Hoe ook gevierd, en welke moeite hij zich geeft om aan het gesprek deel te nemen, men bemerkt al heel gauw, dat hij door iets bijzonders wordt beziggehouden. Hij zegt echter niet meer dan hij kwijt wil wezen, doch is geprikkeld en wrevelig, ook jegens

Missy, zijn verloofde.

Nekludoff weet dat Kolossov bevriend is met den directeur der gevangenis, en haalt hem over zijn voorspraak te wezen voor het verkrijgen van een onderhoud met een der gevangenen voor wie hooger beroep

moet worden aangevraagd.

Als het gesprek weer algemeen is, wil men weten welke gevallen de jury berecht heeft, en als Nekludoff zegt, dat een onschuldige werd veroordeeld, laat liij zijn voelen en denken vrijen teugel, omdat hij sedert drie uren ervan overtuigd is dat de hedendaagsche rechtspraak zich al heel weinig om het recht bekommert.

Sluiten