Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Na een eenvoudig gebed ontbeet men samen, dikwijls buiten, voor de deur onder de pisangboomen, die hun een heerlijk voedsel leverden, terwijl de lange, breede, glanzige bladeren als tafellaken dienst deden. Een sober maar overvloedig voedsel ontwikkelde vroegtijdig de lichamen der jongelieden, terwijl de rus-

grooter dan Virginie en zijn gelaatskleur was donkerder; men zou zijne zwarte oogen trots genoemd hebben, zoo niet de lange wimpers die ze beschaduwden, ze juist iets teeders en streelends verleend hadden. Hij was zeer levendig van aard, doch het bijzijn zijner zuster stemde hem dadelijk rustig; uren lang kon hij

Van 's morgens vroeg tol 's avonds laat zaten zij aan het spinnenwiet-

tige, natuurlijke omgeving er veel toe bijdroeg om eene reine en kalme uitdrukking aan hunne jeugdige gezichtjes te geven.

Hoewel Virginie eerst twaalf jaar oud was, had haar lichaam reeds eene bijna volkomen ontwikkeling bereikt. Zij had weelderig blond haar; wanneer zij sprak straalden hare blauwe oogen en schenen hare koraalroode lippen steeds te glimlachen. Gewoonlijk echter gaf haar blik . dien zij meestal ten hemel gericht hield, haar iets bijzonder teeders en zelfs iets droefgeestigs. Wat Paul betreft, trots zijn jeugdig uiterlijk, voelde men reeds in hem een geordend karakter. Hij was

dan stil naast haar zitten en vaak gebruikten zij hunne maaltijden zonder een enkel woord te spreken. Wanneer men ze zoo zag, zoo volkomen onschuldig en natuurlijk in hunne houding en bewegingen, dan dacht men onwillekeurig aan die schoone marmergroep die Niobe's kinderen voorstelt; doch, ving men hunne blikken op die elkander zochten, zag men die teedere glimlachen die zij wisselden, dan dacht men eerder aan ware gelukskinderen bij wie het liefhebben als het ware in hun wezen ligt en die geene woorden noodig hebben om elkander hunne gevoelens mede te deelen.

Mevrouw de la Tour voelde naarmate

Sluiten