Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

/ij hare dochter steeds schooner zag opgroeien, hare ongerustheid grooter worden en soms zeide zij tot mij: „Wat zou Virginie moeten beginnen als ik kwam te sterven, daar zij toch geheel onbemiddeld achterblijft?"

In Frankrijk leefde nog een oude, rijke tante, die ongehuwd was en overdreven godsdienstig. Deze had zich, bij haar huwelijk met den heer de la Tour, zoo onbarmhartig getoond toen zij haar om eenigen steun had gevraagd, dat de jonge vrouw zich vast voorgenomen had haar nooit weder om hulp te vragen, al mocht de nood bok nog zoo hoog stijgen. Toen zij echter moeder geworden was had zij haar fierheid overwonnen. Zij deelde hare tante den plotselinge» dood van haren man mede, berichtte haar later de geboorte van haar dochtertje en schreef haar over de moeilijke omstandigheden in welke zij zich bevond. Zij ontving echter nooit eenig antwoord. Nogmaals evenwel vernederde zij zich 'uit liefde voor haar kind door die vrouw ook weder te schrijven, in wier oogen zij slechts één misstap had begaan, dien van een man zonder titel te huwen. Zoo vaak zij slechts kon, schreef zij haar, steeds hopende dat koude hart voor Virginie te winnen. Jaren evenwel waren verloopen en nog steeds kwam er geen antwoord.

Het was in 1738, het jaar dat de heer de la Bourdonnaye gouverneur van het eiland werd. Op zekeren dag vernam mevrouw de la Tour dat hij haar een brief uit naam harer tante te overhandigen had. Zij begaf zich onmiddellijk naar Port-Louis en dezen keer sloeg zij er geen acht op of zij ook armoedig gekleed was; de vreugde, misschien iets voor Virginie te kunnen doen, deed haar al het andere vergeten. De heer de la Bourdonnaye gaf haar inderdaad een brief van hare tante; vele goede berichten stonden er echter niet in. Zij schreef dat

haar nicht slechts haar verdiende loon had, dat zij een losbandigen gelukzoeker had getrouwd, dat de dood van haar man slechts eene rechtvaardige strafwas, haar door God toegezonden en dat zij goed gehandeld had door Frankrijk te verlaten om hare schande te verbergen. Zij besloot haar briet met zichzelve in de lioogie te steken, bewerende dat /ij daarom alleen nooit getrouwd was, wijl zij vaak treurige gevolgen van het huwelijk vreesde.

De ware reden voor haar ongehuwd blijven, was echter eene andere. Daar zij zeer eerzuchtig was geweest, had zij steeds een voornaam huwelijk op 't oog gehad, doch hoewel zij zeer rijk was, had toch nooit iemand er toe kunnen besluiten eene vrouw te huwen met zulk een slecht karakter, die bovendien nog zeer leelijk was. In een naschrift deelde zij mede, dat zij mevrouw de la Tour den gouverneur sterk aanbevolen had. Maar zij had het op eene wijze gedaan, die maakte dat men een beschermer meer te vreezen heeft dan een vijand, want om zichzelf en hare hardvochtigheid vrij te pleiten, had zij haar in een zeer slecht daglicht bij den heer de la Bourdonnaye voorgesteld. En zoo kwam het dat de gouverneur de jonge vrouw uiterst koel ontving. Op alles wat zij hem mededeelde omtrent zichzelf en haar kind, antwoordde hij slechts ontwijkend: „Wij zullen zien ... later misschien ... waarom handelt gij ook zoo dat uwe tante zich over u schamen moet..., het is uw eigen schuld ..

Het hart vol smart en bitterheid keerde mevrouw de la Tour huiswaarts. Thuis gekomen wierp zij den brief harer tante op de tafel en zeide tot hare vriendin: „Dit is de vrucht van elf jaren geduld." Daar zij echter de eenige was die lezen kon, was zij wel gedwongen den inhoud van den briet mede te deelen. Nauwelijks was zij hiermede gereed of 'Margaretha

Sluiten