is toegevoegd aan uw favorieten.

Paul en Virginie

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

niet geheel alken is, dat anderen hier hebben geleefd en geleden, gepeinsd en geweend misschien. En ofschoon reeds ontelbare jaren oud, geeft het mij steeds een gevoel alsof het geslacht, dat dit opschrift geschreven heeft een geslacht dat misschien reeds sedert lang verdwenen is, iets van zijne /iel in het heelal achtergelaten heeft; het geeft mij een gevoel van onsterfelijkheid en overtuigt mij steeds meer dat de menschelijke gedachte den mcnsch /elf overleeft.

In den boomstam sneed ik dus deze regels van Horatius: „Mogen de sterren wier lieftalligheid gelijk is aan de uwe u leiden en mogen de winden slechts /ephir u zijn." In een anderen boom, < iider welken Paul dikwijls ging zitten om de zee gade te slaan, sneed ik deze woorden van Virgilius: „(iij zijt gelukkig te prijzen, mijn zoon, zoo gij slechts de landelijke vermaken kent." En dit, boven de deur der hut van mevrouw de la Tour, waar men gewoonlijk samenkwam: .Hier hcerscht een rustig geweten en een hart dat geen bedrog kent." Virginie echter was het met mijn opschrift in den boom waar zij steeds op mij wachtte, niet eens; zij vond het te lang. „Had er liever ingesneden: „Steeds bewogen en toch bestendig", zeide zij. „Deze spreuk zou eerder van toepassing zijn op de deugd," antwoordde ik. welke opmerking haar deed blozen.

Alles wat deze gelukkige tnenschen omringde scheen zich iets van hun geluk toe te eigenen; aan de schijnbaar meest onverschillige dingen hadden zij een naam gegeven die voor hen de een of andere teedere herinnering bevatte. Zoo hadden zij onder anderen een grasperk dat door oranjeboomen en bananen omringd was en waar Paul en Virginie soms dansen gingen „de Eendracht" genoemd. Een oude boom, aan welks voet mevrouw de la Tour en Margaretha elkander voor

het eerst hadden ontmoet, heette: „l)e gestilde smart" en zij hadden de namen \an Normandie en Bretagne gegeven aan twee kleine stukken land, waar zij graan en doperwten hadden gezaaid en aardbeien geplant. Zelfs Domingo en Miric hadden een stuk land, waar de planten en de grassen groeiden die zij gebruikten tot het vervaardigen van manden, Angela en Pouillepointe gedoopt ter herinnering aan hunne geboorteplaatsen. En zoo bleet de liefde tot het verre vaderland bij elk dezer brave mensehen steeds levendig en hielp hen grootelijks om hunne verbanning met blijdschap te dragen.

Iedere bron, bijna elke boom herinnert mij een naam of eene gebeurtenis, en nu ? gij ziet slechts puinhoopen en eene woestenij! Doch, van alles wat dit dal bevatte, was geene plaats zoo lieflijk als „Virginie's rust". Aan den voet van de „Ontdekking der Vriendschap" bevindt zich midden in een grasperkje een vijver met zeer helder water. Toen Paul geboren werd schonk ik Margaretha een Indischen cocospalm dien ik zelf ten geschenke had ontvangen, /ij verzocht mij hem aan den oever van de rivier te planten, opdat hij haar steeds aan dien elag herinneren zou. Bij Virginie's geboorte verzocht mevrouw de la Tour mij hetzelfde te doen en deze twee boomen vormden het archief der beide gezinnen, de eene heette natuurlijk Paul's boom, de andere die van Virginie. Zij groeiden gelijk de twee kinderen, de eene een weinig grooter dan de andere; na twaalf jaar waren zij echter hooger dan de beide hutten. Hunne takken droegen reeds vruchten, die in zware trossen over den \ ijver hingen. Maar met uitzondering van liet planten dezer boomen, had men deze plaats gelaten zooals de natuur haar reeds zoo schoon versierd had. De maagdepalm met hare purperen bloemen, de spaansche peper met zijne koraalroode vruchten, de