Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

hare vreugde toonde en toch misschien sprek gewikkeld. „Uwe tante," sprak hij, het gelukkigst was met het genomen he- „is rijk en voornaam en zoo gij naar sluit was Virginie zelf. Hare vroolijkheid Frankrijk gaat, zult gij van haar erven." keerde terug en haar zachte glimlach was Mevrouw de la Tour antwoordde dat zij als de laatste drop in den vreugdebeker. tengevolge van haar zwakke gezondheid. Den volgenden morgen toen zij het eene zoo groote reis niet kon ondermorgengebed juist hadden uitgesproken, nemen. „Zoo zijt gij dan min of meer

Dan zag men hijvoorbeeld eene moeder mei twee of drie hurer dochters verschijnen.

kwam Domingo hen waarschuwen dat een ruiter van twee slaven vergezeld het huis naderde. Het was de heer de la Bourdonnaye. Virginie had juist de koffie ingeschonken en de rijst op tafel gezet, die volgens lands gebruik in water gekookt was; zij had er pisang en aardappelen bijgevoegd. Het vaatwerk bestond uit uitgeholde kalbassen en het tafelgoed uit groote bladeren. Eerst scheen de gouverneur zich te verwonderen over het armoedige huishouden; spoedig echter had hij dit gevoel overwonnen en was met mevrouw de la Tour in een ernstig ge¬

verplicht uw dochter voor een tijdlang aan uwe tante af te staan," hernam de heer de la Bourdonnaye. „Ik mag u ook niet verhelen dat ik volmacht ontvangen heb om mejuffrouw de la Tour naar Frankrijk te zenden, doch daar zulk eene handelwijze mij tegen de borst stuit, hoop ik ten zeerste dat gij uw verstand zult laten spreken en met het oog op het welzijn uwer dochter de noodige voorbereidselen zult maken voor haar vertrek. In elk geval is het beter en nuttiger voor haar zoo zij eenigen tijd in Frankrijk doorbrengt." Dit zeggende.

Sluiten