is toegevoegd aan uw favorieten.

Paul en Virginie

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

stroom had laten meeslepen en hare beloften vergeten had. Zoo leed hij door de wetenschap die hij uit boeken had opgedaan. Wat zijne vrees nog vergrootte was het feit dat in de sedert verloopen zes maanden niet het minste bericht van Virginie was gekomen.

Paul verzocht mij hem te onderwijzen in het lezen en schrijven

Dikwijls kwam de arme jongeling mij opzoeken om bij mij raad en troost te vinden. Ik heb u reeds gezegd dat ik hier anderhalve mijl vandaan woon aan de oevers eener kleine rivier die langs de Montagne-Longue vloeit. Ik leef daar geheel alleen, zonder vrouw, zonder kinderen en zonder slaven. Heeft men het zeldzaam geluk niet gehad eene liefderijke gezellin te vinden, zoo is het, dunkt mij, het beste zich in de volkomenste eenzaamheid terug te trekken. Dit doet trouwens ieder mensch die veel geleden heeft. Opmerkelijk is het, dat alle volkeren die öt door hunne opvattingen, of door hunne zeden, öf door de maatregelen hunner regeeringen ongelukkig zijn geworden, een meerder of minder aanzienlijk aantal menschen hebben voortgebracht die de eenzaamheid en het

celibaat gekozen hebben. Zie slechts de Egyptenaren en de Grieken tijdens hun ondergang en tegenwoordig de Indianen, de Chineezen, de moderne Grieken, de Italtanen en de meeste Oost- en Zuid-Europeesche volkeren; doorzichte verwijderen, vindt de mensch in de eenzaamheid geluk en vrede terug. Te midden onzer tegenwoordige maatschappij, die door zoovele vooroordcelen ondermijnd is, bevindt de ziel zich in een voortdurende opw inding tengevolge van honderden tegenstrijdige opvattingen, met welke eene ellendige en eerzuchtige wereld zich zelve een rad voor de oogen draait. In de

eenzaamheid echter doet zij afstand van dit alles en keert zich tot haren Schepper. Het is met haar als met het modderige water eener rivier; komt het in een rustig, afgelegen vijvertje, dan laat het al zijn vuil bezinken en vindt het

zijneoorspronkelijke klaarheid teruc. Zoo vindt

men eveneens het evenwicht terug voor geest en lichaam beide in de eenzaamheid en zij die de meeste vorderingen maken in hun geestelijk leven, zijn de ware eenzamen, zooals bijv. de Brahmanen. Ik beschouw haar als zoo onontbeerlijk voor het geluk, dat ik zonder te aarzelen durt beweren dat men onmogelijk voortdurend gelukkig kan zijn, indien men niet diep in het eigen hart waar men nimmer iemand toelaat, deze eenzaamheid met zich draagt. Niet dat de mensch zich volkomen moet afzonderen ; door al zijne behoeften is hij aan het gansche menschdom gebonden, dat recht op hem heeft en op zijnen arbeid. Doch ziet, God heeft ons organen gegeven, volkomen in harmonie met de grond¬

stoffen en cle nenoenen van uhk.u bol: voeten om op den grond te staan