Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

de liefde te verblijden en ongestoord geluk te vergrooten. Wees dapper en draag manhaftig het leed dat u is opgelegd, vergroot daardoor het geluk van uwe Virginie totdat gij bij mij zult komen om eene grenzenlooze liefde te deelen. Hier zal ik uwe tranen afwisschen, uw leed stillen. Paul, mijn jonge minnaar, verhef uwe ziel naar het Oneindige, dit alleen zal u kracht geven uw leed te torschen."

Tranen verstikten mijne stem. Paul keek mij strak aan en prevelde toen: „Zij is gestorven, zij is niet meer!" en viel in zwijm. Toen hij weer bijkwam, zeide hij: „Als de dood waarlijk eene weldaad is, dan is Virginie ook gelukkig. Welnu, ik wil ook sterven om gelukkig

reeds in zijne prilste jeugd voor het leven gevormd; Paul had als kind echter nooit het leed gekend en thans overweldigde het hem.

Ik bracht hem weder huiswaarts. De beide vrouwen kwijnden langzaam weg.

Ik zag Virginie in wit gewaad.

te worden en met mijne Virginie vereenigd te zijn!" Zoo dienden mijne troostwoorden om zijne wanhoop nog te verergeren. Het ging mij als den man, die zijn vriend wilde redden; deze zonk steeds dieper in den stroom, doch weigerde te zwemmen. Door lijden wordt een mensch

vooral Margaretha scheen zeer lijdende te zijn. Zij bezat een dier levendige karakters die gemakkelijk de kleine moeilijkheden des levens verdragen, doch niet in staat zijn weerstand te bieden aan groote slagen van het noodlot. „Buurman," zeide zij eens, ,,van nacht is het

Sluiten