is toegevoegd aan uw favorieten.

Paul en Virginie

Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

mij geweest als zag ik Virginie in wit gewaad, wandelend door heerlijke tuinen en prachtige bosschen. Zij zeide tot mij: „Ik geniet eenc benijdenswaardige zaligheid." Glimlachend naderde zij vervolgens Paul en trok hem niet zich mede. Toen ik mijnen zoon trachtte terug te houden, voelde ik hoe ook ik deze aarde verliet en hem volgde met onuitsprekelijk geluk. Ik wendde het hoofd om, teneinde afscheid van mijne vriendin te nemen, doch zij volgde ons op hare beurt gevolgd door Domingo en Marie. Het wonderlijkste is evenwel dat mevrouw de la Tour van nacht hetzelfde gedroomd heeft." Ik antwoordde haar: „Waarde vriendin, er gebeurt niets zonder Gods beschikking; onze droomen zijn vaak een voorteeken."

Ook mevrouw de la Tour vertelde mij haren droom die inderdaad dezelfde was als die van Margaretha. Daar ik wist dat de vriendinnen volstrekt niet bijgeloovig waren, trof de overeenkomst harer droomen mij te meer en ik twijfelde er dan ook niet aan of ik zou ze weldra in vervulling zien gaan. Alle volkeren der aarde deelen de meening dat de waarheid vaak in onze droomen tot ons komt. De groote mannen der oudheid zelfs hechtten er geloof aan: Alexander de Groote, Ceasar, de Scipio's en Brutus; en ook in het Oude en Nieuwe Testament vinden wij tal van voorbeelden waar droomen iets voorspelden. Mijne eigen ondervinding is er mij reeds een voldoend bewijs voor; het is echter onmogelijk vraagstukken die ons menschelijk verstand te boven gaan, te willen begrijpen en verklaren. Zoo het menschelijk verstand echter een deel is van het Oneindig Verstand, waarom zou de Voorzienigheid ons dan niet tegemoet komen en ons op deze wijze raadgevingen verschaffen? De eene vriend troost wel den anderen door een brief, die misschien

landen en zeeën moet doorkruisen voor hij hem bereikt om hem moed en troost te brengen; waarom zou de Groote Beschermer dan niet op de eene of andere wijze zijne schepselen te hulp komen wanneer zij hun gansche vertrouwen op Hem stellen? Is het dan noodzakelijk, dat Hij een zichtbaar teeken gebruikt, Hij, die steeds door eenc innerlijke stem tot ons spreekt?

Waarom zouden wij aan droomen geen geloof schenken? Is het aardsche leven iets anders dan een droom? Hoe het echter ook zij, die mijner ongelukkige vriendinnen ging in vervulling. Twee maanden na Virginie's dood stierf Paul met haar dierbaren naam op de lippen en acht dagen later ontsliep Margaretha, kalm en rustig. Zij nam teeder afscheid van mevrouw de la Tour: „Ik vertrouw op eene spoedige en eeuwigdurende hereeniging," waren hare laatste woorden. De dood is de grootste weldaad en wij moeten hem zelfs begeeren. Het leven is öf eene straf, öf eene beproeving; in het eerste geval moeten wij het einde er van wenschen, in het tweede moeten wij bidden dat zij kort dure.

Daar Domingo en Marie niet meer in staat waren om te werken, zorgde de regeering voor hen, doch zij overleefden Margaretha niet lang. De arme Fidele is zachtkens weggekwijnd, kort na den dood zijns meesters.

Mevrouw de la Tour die al deze slagen met waren heldenmoed verdroeg, kwam nu bij mij inwonen. Haar eigen smart vergetende had zij eerst Paul en daarna Margaretha tot het einde toe getroost én gesterkt. Toen zij niet meer daar waren sprak zij nog steeds van hen als van dierbare vrienden die in de nabijheid woonden. Eene maand later stierf ook zij.

Wat hare tante betreft, in plaats van haar al dit leed te verwijten, smeekte zij